Culture

เต๋อ-นวพล กับภาพยนตร์สารคดี BNK48 : GIRLS DON’T CRY

บันทึกความทรงจำของกัวเฉี่ยวหลู หนึ่งใน Granta Best of Young British Novelists ทำหน้าที่เป็นเหมือนเบื้องหลังการถ่ายทำของงานวรรณกรรมและศิลปะภาพยนตร์ของเธอ และเป็นประหนึ่งคู่มือให้ทำความเข้าใจทัศนคติในการมองโลกของใครคนหนึ่งอย่างชัดเจน

ถ้าจะบ่นว่างานเยอะเหลือเกิน ขอให้ท่องสำนวนภาษาอังกฤษเหล่านี้เอาไว้ใช้ เพื่อให้ได้อารมณ์สมกับความลำบากแสนเข็ญที่เราเผชิญ

ภาพยนตร์ภาพสวย สีดี มุมกล้องมีเสน่ห์ ที่แก่นของเรื่องราวก็เข้มข้นจนกลายเป็นผลงานขึ้นหิ้งที่ต้องดู

ชวนอ่านเรื่องราวชีวิตของ 'อีริค วูลฟ์สัน' นักดนตรีซึ่งสร้างเสียงเพลงโดยได้แรงบันดาลใจ ทั้งจากนักเขียนแนวฆาตกรรมลึกลับอย่าง เอ็ดการ์ อลัน โพ สถาปนิกคนสำคัญของสเปน อันตอนี เกาดี ไปจนถึงเรื่องราวเกี่ยวกับทฤษฎีจิตวิเคราะห์ ของ ซิกมันด์ ฟรอยด์

‘ซ้อน A New Musical’ ละครเวทีมิวสิคัล และ ‘Water Time’ ละครเวทีไทยที่ทั้งสองเรื่องต่างก็มีลูกเล่นเกี่ยวกับ ‘เวลา’

ในวาระ 100 ปี ชาตกาล ไพบูลย์ บุตรขัน คีตกวีแห่งท้องทุ่งเชียงราก ก็เป็นโอกาสที่กลุ่มผู้รักชอบพอในเสียงดนตรีและจังหวะจะโคนของตัวอักษรจัดงานรำลึกร่วมกัน พร้อมกันนี้ ก็ได้โอกาสตีพิมพ์ซ้ำครั้งที่ 3 สารคดีชีวิต ‘คีตกวีลูกทุ่ง ไพบูลย์ บุตรขัน’ ที่เขียนโดย วัฒน์ วรรลยางกูร ที่ปัจจุบันอยู่นอกราชอาณาจักรไทย

ติดตามวงดนตรีพังค์ของวัยรุ่นสองคน ที่เล่นเพลงสำหรับการประท้วงต่อต้าน พวกเขาใช้ถ้อยคำของเกาหลีเหนือมาเป็นชื่ออัลบั้ม มีรูปผู้นำเกาหลีเหนือติดอยู่บนหน้าปก ซึ่งนั่นเป็นเรื่องต้องห้ามในเกาหลีใต้

หลังจากซิงเกิ้ล Don’t Miss It ของเจมส์ เบลคถูกปล่อยออกมา เพลงของเขาถูกสรรเสริญอย่างเคย แต่นั่นก็เป็นอีกครั้งที่เขาถูกแปะป้ายว่า sad boy เจมส์จึงต้องออกมาอธิบายถึงปัญหาของการแปะป้ายทำนองนี้

จากข้อสงสัยว่ามนุษย์เป็นสัตว์แห่งอารมณ์หรือเหตุผล นำไปสู่งานวิชาการที่เริ่มศึกษาด้านอารมณ์ของมนุษย์ และพบว่าอารมณ์มีบทบาทต่อวัฒนธรรมและความเปลี่ยนแปลงทางสังคมมากกว่าที่คิด

สำรวจแง่มุมต่างๆ ของร่างกายและการเคลื่อนไหวกับ ตั๋ม—ธนพล วิรุฬหกุล นักเต้นและนักออกแบบท่าเต้นที่ตั้งคำถามทางการเมืองต่อร่างกาย รวมถึงตั้งคำถามต่อพรมแดนความรับรู้ของ ‘การเต้น’ ในเมืองไทย

เคราะห์ร้ายครั้งนั้นไม่ได้ทำให้เธอยอมแพ้ เธอบอกกับแม่ “ฉันยังไม่ตาย ฉันยังมีอะไรที่คุ้มค่าต่อการมีชีวิตอยู่” เพื่อไม่ให้ฟรีดาจับเจ่าซึมเซาอยู่กับการนอน พ่อของเธอนำกระดาษและพู่กันไปให้เธอที่โรงพยาบาล