เช็กลิสต์ WorldPride 2030 ไทยพร้อมแค่ไหนกับการเป็นเจ้าภาพ ในวันที่ ‘ฉากหน้าสวยงาม แต่ภายในสอบตก’

ท่ามกลางภาพธงสีรุ้งผืนยักษ์ที่โบกสะบัด เสียงดนตรีที่ดังกึกก้อง และความหลากหลายของผู้คนทั่วทุกมุมโลกที่แต่งแต้มสีสันบนท้องถนน ในเทศกาลบางกอกไพรด์ 2569 (Bangkok Pride Festival 2026) ที่เฉลิมฉลองไปอย่างยิ่งใหญ่ เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม-1 มิถุนายนที่ผ่านมา ยิ่งตอกย้ำภาพจำในระดับสากลว่า ประเทศไทยเป็นแดนสวรรค์และหมุดหมายอันปลอดภัยของกลุ่ม LGBTQIA+

หนึ่งในประเด็นที่ดูเหมือนเป็นวาระครั้งใหญ่ในการเคลื่อนไหวครั้งนี้คือ ความสำเร็จที่ประเทศไทยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงเป็นเจ้าภาพจัดงานระดับโลกอย่าง ‘WorldPride 2030’ ซึ่งเป็นผลพวงมาจากความสำเร็จครั้งประวัติศาสตร์ กับการเป็นประเทศแรกในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เปิดโอกาสให้สิทธิขั้นพื้นฐานอย่างการจดทะเบียนสมรสเท่าเทียมเกิดขึ้นจริง โดยมีผลบังคับใช้ทางกฎหมายมาตั้งแต่วันที่ 23 มกราคม 2568

การขับเคลื่อนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องของคนเฉพาะกลุ่ม เพราะสำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (TCEB) ได้รับมอบหมายจากรัฐบาลให้เป็นหัวหอกดำเนินการเตรียมประมูลสิทธิการเป็นเจ้าภาพ

อีกทั้งยังได้รับการผนึกกำลังสนับสนุนจากทุกภาคส่วน ตั้งแต่ภาคเอกชน ภาคประชาสังคม และที่สำคัญที่สุดคือ การประสานความร่วมมือของกลไกรัฐ ไม่ว่าจะเป็นกรุงเทพมหานคร (กทม.) กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และกระทรวงการต่างประเทศ รวมถึงแรงผลักดันจากรัฐบาล

การเคลื่อนไหวเหล่านี้เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่า วาระความเท่าเทียมทางเพศถูกยกระดับจากข้อเรียกร้องของภาคประชาชนเฉพาะกลุ่ม สู่วาระระดับชาติที่ภาครัฐต้องการใช้เป็นกลยุทธ์สำคัญในการสื่อสารภาพลักษณ์และความก้าวหน้าออกไปสู่เวทีโลก ควบคู่ไปกับการขับเคลื่อนเศรษฐกิจจำนวนมหาศาล

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าบาดแผลเชิงโครงสร้างและความเกลียดชังในสังคมจะเลือนหายไป และไม่ได้แปลว่าข้อเรียกร้องในประเด็นเกี่ยวกับความเท่าเทียมทางเพศจะหมดสิ้นลง

เพราะเมื่อย้อนกลับมาดูปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น ข้อความแสดงความคิดเห็นในโพสต์ที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศ ไม่ว่าจะเป็นข่าวการขับเคลื่อนกฎหมาย ข่าวความสำเร็จ หรือแม้กระทั่งข่าวความสูญเสียของคนในชุมชน ก็จะเห็นพฤติกรรมของสังคมส่วนหนึ่งที่หลั่งไหลเข้ามาแสดงความคิดเห็นในเชิงล้อเลียน ดูถูก เหยียดหยาม ไปจนถึงการลบล้างศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์

มากไปกว่านั้น กระแสความเกลียดชังดังกล่าว ก้าวข้ามพื้นที่ออนไลน์ไปสู่พื้นที่ท้องถนนในชีวิตจริง เช่น กรณีความขัดแย้งในซอยรามคำแหง 53 เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2569 หลังมีชาวมุสลิม LGBTQIA+ รายหนึ่ง แสดงพฤติกรรมที่ถูกมองว่าไม่เหมาะสมต่อหลักการของศาสนาอิสลาม จนท้ายที่สุด นำไปสู่เหตุการณ์ชุลมุนและเกิดการทะเลาะวิวาท เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องความขัดแย้งเฉพาะกลุ่ม แต่ได้โยนคำถามสำคัญและซับซ้อนกลับมาที่สังคมว่า สังคมจะวางท่าทีอย่างไรกับการปกป้องและให้สิทธิเสรีภาพแก่กลุ่มคนที่มีอัตลักษณ์หลากหลายทางเพศ ในยามที่การแสดงออกนั้นปะทะกับขอบเขตของการเคารพระเบียบ บรรทัดฐาน และระบบคุณค่าดั้งเดิมของอีกกลุ่มวัฒนธรรม

ที่สำคัญคือ กลไกรัฐต้องมีหน้าที่อย่างไรในการเข้าแทรกแซงเพื่อไกล่เกลี่ย คลี่คลาย หรือปกป้องพลเมืองจากความรุนแรงได้อย่างทันท่วงที โดยไม่ปล่อยให้ระบบศาลเตี้ย และอคติส่วนตนทำหน้าที่พิพากษาชีวิตของพลเมืองด้วยกันเอง

The Momentum ชวนสำรวจปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น และเช็กลิสต์ความพร้อมของประเทศไทยในปัจจุบันว่า โครงสร้างทางกฎหมายและทัศนคติของคนในสังคม พร้อมแล้วจริงหรือ

มายาคติแดนสวรรค์: เมื่อ ‘การทนได้’ ไม่เท่ากับ ‘การยอมรับ’

ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในสังคมแสดงให้เห็นถึงความลักลั่นของมายาคติที่ว่า ‘เมืองไทยเป็นแดนสวรรค์ของ LGBTQIA+’ เพราะจากรายงาน Tolerance but not inclusion: การสำรวจระดับชาติเกี่ยวกับประสบการณ์การเลือกปฏิบัติและทัศนคติทางสังคมที่มีต่อคน LGBT ในประเทศไทย (2562) โดยโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP) ชี้ให้เห็นว่า แม้กลุ่มประชากรชายหญิงรักต่างเพศร้อยละ 69 จะมีทัศนคติที่ดีต่อกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศโดยรวม แต่เมื่อเจาะลึกไปถึงการสนับสนุนนโยบายสิทธิความเท่าเทียม กลับมีผู้สนับสนุนราวร้อยละ 40 เท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ระดับการยอมรับจะดิ่งลดลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อความหลากหลายนั้นขยับเข้าใกล้ตัว ผลสำรวจระบุว่า ผู้คนสามารถแสดงความโอบรับกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศที่เป็นบุคคลภายนอกได้สูงถึงร้อยละ 88 ทว่าเมื่อบุคคลนั้นกลายมาเป็นคนใกล้ชิดในชีวิตจริง เช่น เพื่อนที่โรงเรียน เพื่อนร่วมงาน หรือสมาชิกในครอบครัว ตัวเลขการยอมรับกลับร่วงลงเหลือร้อยละ 75

ซึ่งสัมพันธ์กับงาน ปัจจัยเสี่ยงและปัจจัยปกป้องการเกิดภาวะซึมเศร้าในกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย โดย ผศ.ดร.ปริยศ กิตติธีระศักดิ์ หัวหน้าหน่วยวิจัย LGBTQ+ สาขาวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์​ ที่สะท้อนให้เห็นถึงข้อจำกัดบางอย่างของการยอมรับความหลากหลายทางเพศจนนำไปสู่ปัญหาสุขภาพจิต

โดยผลสำรวจจากกลุ่มตัวอย่าง LGBTQIA+ ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป จำนวน 411 คน พบว่า มีผู้เผชิญกับภาวะเครียดในระดับปานกลางถึงรุนแรง ร้อยละ 57.4 ภาวะโดดเดี่ยวอ้างว้าง ร้อยละ 42.3 ภาวะซึมเศร้า ร้อยละ 40.3 และมีความคิดฆ่าตัวตาย ร้อยละ 39

ปัจจัยที่ส่งผลแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่

1. ความเครียดในชีวิตประจำวันโดยทั่วไป

2. ความเครียดที่เป็นผลมาจากการเป็น LGBTQIA+ เช่น การเผชิญกับการถูกเลือกปฏิบัติ การต้องปิดบังอัตลักษณ์ทางเพศ การตกเป็นเหยื่อของความรุนแรง ทั้งในระดับครอบครัว โรงเรียน ที่ทำงาน จนไปถึงสังคมวงกว้าง

ในขณะที่พื้นที่การแสดงตัวตนของกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศที่สังคมดูเหมือนจะ ‘อนุญาต’ ให้มีที่ยืนนั้น มักจะถูกจำกัดและติดค้างอยู่ใต้ภาพจำเดิมๆ อย่างพื้นที่ความบันเทิง โดยพวกเขาสามารถดำรงอยู่ได้ตราบใดที่ไม่สร้างปัญหา และทำหน้าที่เป็นเพียงองค์ประกอบในเชิงพาณิชย์เท่านั้น

ไม่ว่าจะในฐานะผู้ขับเคลื่อนเศรษฐกิจสีรุ้ง (Rainbow Economy) ในอุตสาหกรรมซีรีส์วายที่ทำเงินสูบฉีดเศรษฐกิจมูลค่ามหาศาล หรือในฐานะนักท่องเที่ยวที่จะหอบเงิน ‘Pink Dollar’ มาจับจ่ายในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวเพียงเท่านั้น

แต่เมื่อไรก็ตามที่กลุ่มคนเหล่านี้เริ่มเสนอข้อเรียกร้องที่แก้ไขในเชิงโครงสร้าง เช่น การผ่านกฎหมายรับรองอัตลักษณ์ทางเพศ การเรียกร้องสิทธิประโยชน์ทางการแพทย์ การเข้าถึงฮอร์โมนข้ามเพศ กระแสสังคมส่วนหนึ่งจะเริ่มพลิกกลับ และเกิดความรู้สึกว่า คนกลุ่มนี้กำลังล้ำเส้นหรือเรียกร้องมากเกินไป

สิ่งเหล่านี้ยิ่งเป็นกระจกสะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนว่า แท้จริงแล้ว สังคมไทยยังคงดำรงอยู่ภายใต้ภาวะ ‘ทนรับแต่ไม่ยอมรับ’ (Tolerance but not Inclusion) อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

บทเรียนจากอดีตเจ้าภาพ: WorldPride ไม่ใช่แค่งานเฟสติวัล

สมาคม InterPride (International Association of Pride Organizers) ผู้ให้สิทธิและคัดเลือกเมืองที่จะเป็นเจ้าภาพจัดงาน WorldPride ให้ความสำคัญกับความก้าวหน้าด้านสิทธิมนุษยชนที่จับต้องได้จริง และความปลอดภัยของกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศในประเทศนั้นๆ เป็นเกณฑ์สูงสุด

หากย้อนกลับไปสำรวจหน้าประวัติศาสตร์ของเหล่าเมืองเจ้าภาพในปีก่อนๆ จะพบว่า บรรทัดฐานที่ InterPride ใช้ชี้วัด ไม่ใช่เม็ดเงินสะพัดหรือความอลังการของขบวนพาเหรด หากแต่เป็นคุณค่าที่ถูกขับเคลื่อนผ่านประวัติศาสตร์การต่อสู้ และการหยั่งรากของนโยบายที่เปลี่ยนโครงสร้างสังคมได้จริง เช่น

WorldPride ณ กรุงมาดริด ประเทศสเปน ปี 2560 (WorldPride Madrid 2017)

สเปนกลายเป็นประเทศที่ 3 ของโลกที่รับรองสิทธิในการสมรสของคู่รักเพศเดียวกัน ในปี 2548 และเป็นประเทศแรกในโลกที่ยกระดับสิทธิการสมรสของคนเพศเดียวกันให้เท่าเทียมกับคู่รักต่างเพศในทุกมิติ รวมถึงการบรรจุบทเรียนเรื่องความหลากหลายทางเพศเข้าไปในระบบการศึกษาพื้นฐานของรัฐ เพื่อสร้างความเข้าใจให้กับสังคม

ซึ่งความก้าวหน้าทั้งหมดนี้ เกิดจากเส้นทางการต่อสู้อันยาวนาน รวมถึงบริบทการจัดงาน WorldPride Madrid 2017 ทำหน้าที่เน้นย้ำให้เห็นว่า สเปนคือหนึ่งในประเทศที่มีกฎหมายก้าวหน้าที่สุดในโลกเกี่ยวกับการมอบสิทธิที่เท่าเทียมให้แก่ชุมชน LGBTQIA+ ในขณะนั้น

WorldPride ณ นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ปี 2562 วาระครบรอบ 50 ปีสโตนวอลล์ (WorldPride New York 2019 | Stonewall 50)

นครนิวยอร์กได้รับสิทธิเป็นเจ้าภาพในวาระประวัติศาสตร์ เพื่อรำลึกถึงการครบรอบ 50 ปี ‘เหตุการณ์จลาจลสโตนวอลล์’ (Stonewall Riots) จุดเริ่มการลุกฮือเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2512 ซึ่งถือเป็นหมุดหมายแรกของขบวนการเรียกร้องสิทธิของกลุ่มคนรักเพศเดียวกันในยุคใหม่ (Modern LGBTQIA+ Rights Movement)

หัวใจของงานในปีนั้น จึงเป็นการพาผู้คนเดินทางกลับสู่รากเหง้าของการต่อสู้ อีกทั้งยกระดับประเด็นสู่มิติมนุษยธรรมในระดับสากล ผ่านการสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับวิกฤตผู้ลี้ภัยทางเพศ (LGBTQIA+ Refugees) และการระดมทุนช่วยเหลือชุมชน LGBTQIA+ ในประเทศที่กฎหมายยังคงบทลงโทษประหารชีวิตคนรักเพศเดียวกันอีกด้วย

นโยบายรัฐสู่ความเท่าเทียมที่แท้จริง

หากภาครัฐต้องการจะใช้ความเท่าเทียมทางเพศเป็นจุดขายหลักในการสื่อสารกับสากลโลก และเตรียมความพร้อมสู่หมุดหมายระดับโลกอย่าง WorldPride 2030 สิ่งสำคัญที่สุดที่ต้องทำในตอนนี้คือ การทำหน้าที่เป็นตัวแสดงหลักในการขับเคลื่อนวาระและสร้างความเท่าเทียมในเชิงนโยบายอย่างเป็นรูปธรรม

อีกทั้งการขับเคลื่อนในเรื่องนี้ ยังต้องเผชิญกับแรงเสียดทานจากหลายฝ่ายในสังคม หรือแม้กระทั่งแรงเสียดทานจากภายในกลุ่ม LGBTQIA+ ด้วยกันเอง ที่ยังมีความเห็นต่างในรายละเอียด เช่น ข้อจำกัดในการแข่งขันกีฬา หรือกรอบเกณฑ์ทางการแพทย์ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า รัฐจะแช่แข็งประเด็นเหล่านี้แล้วรอเวลาให้สังคมมวลรวมยอมรับ ในทางกลับกัน นี่คือโจทย์ที่รัฐต้องกล้าก้าวเข้ามาเปิดประเด็น

เช็กลิสต์ที่ 1: ผลักดันกฎหมายรับรองอัตลักษณ์ทางเพศ

แม้ประเทศไทยจะมี พระราชบัญญัติความเท่าเทียมระหว่างเพศ พ.ศ. 2558 เพื่อคุ้มครองบุคคลจากการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศ แต่ใจความหลักของกฎหมายฉบับนี้ยังคงตั้งอยู่บนมุมมองแบบทวิลักษณ์ (Gender Binarism) หรือการจำแนกตามเพศกำเนิดชาย-หญิงเท่านั้น ส่งผลให้เกิดช่องว่างความเท่าเทียมขนาดใหญ่ที่ไม่ครอบคลุมถึงวิถีทางเพศและอัตลักษณ์ทางเพศอื่นๆ ที่หลากหลาย

ความพยายามผลักดันร่างกฎหมายรับรองอัตลักษณ์ทางเพศมีมาอย่างต่อเนื่อง และจากหลายภาคส่วน เช่น

– ร่างของภาครัฐ: เสนอโดยกรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.)

– ร่างของภาคการเมือง: เสนอโดยอดีตพรรคก้าวไกล

– ร่างของภาคประชาชน: เสนอโดยเครือข่ายเพื่อนกะเทยไทย (Thai Transgender Alliance: ThaiTGA) หรือกลุ่ม Intersex Thailand ที่มุ่งคุ้มครองสิทธิของบุคคลที่มีเพศกำกวม หรืออินเตอร์เซ็กซ์โดยเฉพาะ

แม้จะมีรายละเอียดและเงื่อนไขปลีกย่อยที่แตกต่างกัน เช่น เกณฑ์อายุขั้นต่ำที่บางร่างเสนอ 15 ปี หรือ 18 ปี แต่ใจความสำคัญหลักหลายร่างเห็นพ้องตรงกันคือ หลักการยืนยันเพศสภาพด้วยตนเอง (Self-Determination) บุคคลสามารถยื่นขอรับรองเพศสภาพและเปลี่ยนคำนำหน้านามได้ตามเจตจำนง โดยไม่จำเป็นต้องใช้ใบรับรองแพทย์ทางจิตเวช หรือต้องผ่านการผ่าตัดเปลี่ยนแปลงเพศสภาพทางกายภาพมาเป็นเงื่อนไขบังคับ

เช็กลิสต์ที่ 2: สร้างเกราะกำบังด้วยกฎหมายขจัดการเลือกปฏิบัติ

รายงาน Being ourselves is too dangerous: Digital violence and the silencing of women and LGBTI activists in Thailand (2567) โดยแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล เปิดเผยว่า แม้จะมีข้อกฎหมายที่เปิดรับกลุ่มคนหลากหลายทางเพศมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน คนเหล่านี้ยังคงเผชิญกับการคุกคามทางออนไลน์อย่างรุนแรงและเป็นระบบ ซึ่งรวมถึงการขู่ฆ่า การใช้ Hate Speech การเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลโดยไม่ยินยอม และการคุกคามทางเพศในรูปแบบดิจิทัล

ความรุนแรงบนฐานรากของอคติทางเพศสภาพนี้ สะท้อนให้เห็นว่า ลำพังเพียงการเปิดรับในเชิงสัญลักษณ์นั้นไม่เพียงพอ แต่จำเป็นต้องมีกลไกทางกฎหมายเข้ามาเป็นเกราะกำบัง

ในขณะเดียวกัน ร่างพระราชบัญญัติขจัดการเลือกปฏิบัติต่อบุคคล พ.ศ. …. เสนอโดย ชญาภา สินธุไพร สส.พรรคเพื่อไทย เป็นร่างกฎหมายล่าสุดที่ถูกขับเคลื่อน โดยมีการปิดรับฟังความคิดเห็นต่อประชาชนไปเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคมที่ผ่านมา

ใจความหลักของกฎหมายฉบับนี้ จะทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังในการปกป้องพลเมืองจากการถูกกลั่นแกล้ง กีดกันในทุกรูปแบบ โดยสร้างกลไกทางกฎหมายที่มีบทลงโทษแก่ผู้กระทำความผิดอย่างชัดเจน ครอบคลุมไปถึงการห้ามเลือกปฏิบัติ ไม่ว่าด้วยเหตุความแตกต่างในถิ่นกำเนิด เชื้อชาติ ภาษา เพศ อายุ ความพิการ สภาพร่างกายหรือสุขภาพ สถานะของบุคคล ฐานะทางเศรษฐกิจหรือสังคม ความเชื่อทางศาสนา การศึกษาอบรม หรือความคิดเห็นทางการเมือง

เช็กลิสต์ที่ 3: หยุดยั้งอคติ ผ่านการสร้างความเข้าใจ

จากการสำรวจของ 101 PUB ต่อความเห็นของเยาวชนอายุ 15-25 ปี ต่อสิทธิของผู้มีความหลากหลายทางเพศ ในปี 2565 และ 2568 พบว่า เยาวชนไทยให้ความสำคัญต่อความเสมอภาคทางเพศในสัดส่วนที่ลดลงอย่างเห็นได้ชัดคือ จากร้อยละ 77.1 ในปี 2565 เหลือร้อยละ 66.6 ในปี 2568

ในประเด็นที่เกี่ยวกับการเปลี่ยนคำนำหน้าชื่อและเพศในเอกสารพบว่า ในปี 2565 มีเยาวชนที่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ถึงร้อยละ 76 ทว่าผลสำรวจปี 2567 กลับลดลงเหลือเพียงร้อยละ 58.6 เท่านั้น

ชุดข้อมูลนี้เป็นสัญญาณที่บ่งชี้ว่า ความเข้าใจเรื่องความเท่าเทียมในสังคมไทยกำลังเผชิญหน้ากับภาวะตีกลับ (Backlash) สถิติที่ลดลงในกลุ่มเยาวชนคนรุ่นใหม่ พิสูจน์ให้เห็นว่า การปล่อยให้ความเข้าใจเรื่องเพศวิถีเติบโตไปตามยถากรรมบนโลกออนไลน์ หรือปล่อยให้ขับเคลื่อนผ่านเพียงแค่กระแสความบันเทิงและภาพจำในอุตสาหกรรมพาณิชย์นั้น ไม่เพียงพอที่จะสร้างภูมิคุ้มกันต่ออคติทางวัฒนธรรมที่ฝังรากลึก

ในท้ายที่สุด จริงอยู่ที่รัฐไม่อาจบังคับให้ทุกคนโอบรับความหลากหลายได้ในทันที ทว่าบทบาทของรัฐคือการใช้อำนาจกำหนดวาระและสร้างบรรทัดฐานสังคมว่า อคติส่วนตนต้องไม่ถูกยกระดับขึ้นมาเป็น ‘ความชอบธรรม’ ในการเหยียดหยาม ละเมิด หรือตัดสินชีวิตของพลเมืองด้วยกันเอง

หากประเทศไทยต้องการจะบอกกับชาวโลกว่า ประเทศไทยเป็นพื้นที่ที่โอบรับความหลากหลายทางเพศ และมีความพร้อมอย่างเต็มเปี่ยมในการเป็นเจ้าภาพ WorldPride 2030 รัฐบาลและสังคมต้องเลิกมองมิติความหลากหลายทางเพศเป็นเพียง ‘ภารกิจที่สำเร็จลุล่วงไปแล้ว’ แล้วหันมาสร้างกลไกเชิงนโยบายและกฎหมายที่จับต้องได้จริง เพื่อเป็นหลักประกันในการคุ้มครอง และปกป้องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของพลเมืองทุกกลุ่ม เพราะตราบใดที่กลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศในบ้านตัวเองยังต้องเผชิญกับความหวาดระแวง ทั้งจากความไม่เข้าใจของสังคมและการขาดนโยบายที่โอบรับความแตกต่าง คำว่าสวรรค์แดนสีรุ้ง ก็เป็นได้เพียงเครื่องมือเพื่อการโฆษณาเท่านั้น

ที่มา:

– Thailand: “Being ourselves is too dangerous”: Digital violence and the silencing of women and LGBTI activists in Thailand – Amnesty International 

– undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/2021-09/UNDP-TH-LGBT-Tolerance-but-not-Inclusion-THA-2021.pdf#page=17.00 

– Why does digital violence against LGBTI people in Thailand and Taiwan continue even after marriage equality? – Amnesty International 

WorldPride – InterPride 

– TCEB​ จับมือ ​นฤมิตไพรด์ ประกาศความพร้อม ประเทศไทย เจ้าภาพ WorldPride 2030 ปักหมุด ‘กรุงเทพฯ’ เมือง​แห่งความหลากหลายและเท่าเทียมระดับโลก | SD Thailand 

– เยาวชนหนุนสิทธิเพศหลากหลาย ลดลงแม้กระทั่งในกลุ่ม LGBTQ+ – 101 PUB  

– ความ ‘เท่า’ ที่ยัง ‘เทียม’ ปัญหาสุขภาพจิตของ LGBTQ+ สะท้อนการ ‘ยอมรับ’ ในสังคมไทย – มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 

– ระบบรับฟังความคิดเห็นต่อร่าง พ.ร.บ. ตามมาตรา 77 ของรัฐธรรมนูญ 

– รายงาน PINK Economy 2025 เผย ตลาดสีชมพูไทยมีมูลค่าสูงถึงหลักแสนล้านบาท | the Opener | LINE TODAY